همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم

که وقتی یک روز ،

روزِ ما نبود

بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم

و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید

"حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،

حالا ولش کن مهم نیست،

فدایِ سرت" .

میدانید آدم هرچقدر هم قوی باشد

باید کسی را داشته باشد

که حالِ بدش را بفهمد

که نگذارد

به حالِ خودش بماند

کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد..

هیچوقت نتوانستم مانند زنهایی رفتار کنم که بعد از یک شکست سنگین روی پاهای خود میایستند و ادامه میدهند و به قول خودشان دلبرتر میشوند...یا مثل آنهایی که بعد از یک شکست روحی گوشه اتاق مینشینند و برای همیشه گریه سر میدهند. من از آن گونهام که دلبرتر نشدم٬ اما موفقتر شدم. بعد از یک روز کاری خستهکننده یک گوشه دنج مینشینم، دو فنجان قهوه میریزم — مثل همیشه تلخ — و مینوشم. کلی با خاطرات گپ میزنم، آخر هم اشک میریزم

مثل همان قهوه

داغ و تلخ....

اگر رفتيد وسط زندگی كسی كه پيش از رسيدن شما زير آوار يک رابطه مانده بود و نفس های آخرش را میكشيد اگر فهميديد و باز هم خواستيد كه بماني اگر اشکهايش را با سرانگشتانتان پاک كرديد و گذاشتيد از دردهايش به شما بگويد اگر از زخمهايش برايتان تعريف كرد اگر هر قدر هم اصرار كرد و نرفتيد و سفت و سخت ماندين پای ماندنتان با تمام بد قلقی ها و بدخلقی هايش اگر اگر اگر لطفا ديگر نرويد اين آدم مثل بيمار مبتلا به سرطان است كه بعد از كلی دست و پا زدن بيماری اش از بين ميرود و دوباره ميفهمد معنی زندگی يعنی چه و بی خيال نفس ميكشد تا اين كه به يكباره ميفهمد غده ی بدخيم لعنتی ا